Sistem neden açgözlüleri ödüllendirir? Çünkü açgözlü insan hiçbir zaman doymaz. Doymayan insan ise her zaman bir şeye ihtiyaç duyar. İhtiyaç duyan insan kontrol edilir. Güç sahipleri bunu yüzyıllardır bilir. Machiavelli'nin anladığı şey şuydu: İnsanları erdemleriyle yönetemezsin. Erdem açlık duymaz, erdem satın alınamaz, erdem tehdit edilemez. Ama çıkar bunların hepsini yapar. Bu yüzden iktidarlar sadakati değil, bağımlılığı tercih eder. Sadakat bir duyguya dayanır. Bağımlılık ise bir zorunluluğa. İnsanlar özgür olmak istediklerini söylerler. Ama gerçekte çoğu insan özgürlüğün getirdiği sorumluluktan korkar. Çünkü özgürlük yalnız kalmaktır. Kararlarının bedelini tek başına ödemektir. Bu yüzden birçok insan zincirlerini kırmaya çalışmaz. Sadece daha rahat zincirler ister. Sistem bunu bilir. Seni zorla boyun eğdirmeye çalışmaz. Sana hayaller verir. Daha fazla para, daha yüksek statü, daha büyük bir ev, daha pahalı bir araba... Sen bunların peşinden koşarken özgür olduğunu sanırsın. Oysa her yeni arzu, boynuna geçirilen yeni bir tasmadan başka bir şey değildir. Sahip oldukların arttıkça korkuların da artar. Kaybedecek şeyi olmayan insan tehlikelidir. Ama kaybedecek çok şeyi olan insan tahmin edilebilirdir. Bu yüzden güçlüler cesur insanlardan değil, bağımlı insanlardan hoşlanır. Tarih boyunca imparatorlukları ayakta tutan şey sevgi olmadı. Korku oldu. Saygı olmadı. Çıkar oldu. İnsanlar doğru olduğu için itaat etmezler. Sonuçlarından korktukları için itaat ederler. İnsan doğasının en karanlık gerçeği şudur: Çoğu insan özgürlüğü değil, güvenliği seçer. Ve güvenlik uğruna özgürlüğünden vazgeçtiğini fark ettiğinde artık geri dönmek için çok geçtir. Bu yüzden sistemin en büyük düşmanı asi insanlar değildir. Çünkü asiler görülebilir. Asıl tehlikeli olanlar, hiçbir şeye ihtiyaç duymayan insanlardır. Satın alınamayanlar. Korkutulamayanlar. Kaybedecek bir şeyi olmayanlar. Çünkü bir insanın üzerinde güç kurmanın en kolay yolu, ona vazgeçemeyeceği bir şey vermektir. Peki sen gerçekten özgür müsün? Yoksa sadece zincirlerini sevmen mi öğretildi? #zihinstratejisi

Machiaveli’ye göre tarihte korkulan liderler, sevilen liderlerden her zaman daha uzun süre ayakta kalmıştır. Çünkü insanlar sevgilerini değiştirebilir; ama korkularını kolay kolay değiştiremezler. Sevdiğin patrona bir gün geç kalabilirsin. Fakat korktuğun patrona asla geç kalmazsın. Çünkü sevgi rahatlık verir, korku ise disiplin yaratır. İnsanlar seni severse yanında olmak isterler. Ama senden korkarlarsa sana karşı gelmeyi düşünemezler. Sevgi beklenti doğurur; çıkarla değişir, zamanla azalır ve çoğu zaman şartlara bağlıdır. Korku ise daha nettir. Sınır koyar, sonuçları hatırlatır ve insanları kontrol altında tutar. Sevgi başkalarının elindedir; korku ise senin. Eğer herkes seni seviyorsa, ya yeterince güçlü değilsindir ya da henüz kimsenin çıkarını tehdit etmiyorsundur. Çünkü gerçek güç insanları her zaman rahatlatmaz. Bazen onları huzursuz eder. Güçlü insanlar hayranlık kadar tedirginlik de yaratır. Bu yüzden Machiavelli, “Bir hükümdarın sevilmesindense korkulması daha güvenlidir.” der. Çünkü sevgi insanların keyfine bağlıdır; ama korku sonuçlara bağlıdır. Ve insanlar en çok sonuçlardan korkar. Bu yüzden herkesi memnun etmeye çalışma. Sürekli anlayış gösteren insanların, bir süre sonra sınırları ihlal edilmeye başlanır. Çünkü insanlar fazla ulaşabildikleri kişilerin değerini azaltır. Ama sınır koyan, gerektiğinde sertleşebilen insanlar daha ciddiye alınır. Güç, sürekli sert olmak değildir. Güç; ne zaman sessiz kalacağını, ne zaman sertleşeceğini bilmektir. Pekii ya sence sevilmek mi daha güvenilirdir yoksa korkulmak mı? #zihinstratejisi

Bir hamam böceğini öldürdüğünde insanlar senden tiksinmez; aksine bunu sıradan, hatta gerekli bir hareket olarak görürler. Ama aynı eli bir kelebeğe uzattığında bir anda “zalim” olursun. Oysa değişen şey eylem değildir. Değişen sadece kurbanın görüntüsüdür. Çünkü insanlık adaleti vicdanla değil, estetikle ölçer. Güzel olan korunur, çirkin olan yok edilmeyi hak etmiş sayılır. Kelebek değerlidir; çünkü bakması huzur verir. Hamam böceği ise suçludur; çünkü göze rahatsızlık verir. İnsanlar gerçeğe değil, hissettirdiklerine bağlanırlar. Bu yüzden çoğu zaman doğrular değil, hoş görünen yalanlar desteklenir. Çekici bir yüz masumiyet gibi algılanır, sert bir görüntü ise suçun kanıtı sayılır. Aynı söz, aynı hareket, aynı niyet… Eğer güzel bir yüzden çıkıyorsa alkışlanır; yanlış kişiden geliyorsa nefret edilir. Kimse bunu açıkça kabul etmez. Çünkü insanlar kendilerini adil sanmayı sever. Ama kalabalıkların kararları çoğu zaman ahlaka değil, görüntüye dayanır. İnsan için doğruluk ikinci plandadır; önemli olan şey neyin daha iyi göründüğüdür. Çünkü çoğu insanın vicdanı, hoşuna giden görüntüler kadar güçlüdür. #zihinstratejisi

N.Machiavelli