yaşam yolumuzun ortasında, karanlık bir ormanda buldum kendimi, çünkü doğru yol yitmişti. ah... içimdeki korkuyu tazeleyen, balta girmemiş o sarp, güçlü ormanı anlatabilmek ne zor! öyle acı verdi ki, ölüm acısı sanki; ama ben, orada bulduğum iyilikten söz edeceğim, gördüğüm başka şeyleri söyleyeceğim. oraya nasıl girdiğimi bilemeyeceğim, öyle uykum gelmişti ki doğru yolu bırakıp gittiğimde. ama yüreğimin içine, korku salan vadinin bittiği tepenin eteğine geldiğimde, yukarı çevirdim gözlerimi, omuzlarını gördüm onun, herkese her yerde yol gösteren gezegenin ışınları içinde. kantolar-1. ilahi komedya. #poem