peşin ödenmiş cehennem. sabahın dördü. ucuz viski şişesinin dibindeki o bulanık tortu, masanın üstünde devrilmiş kül tablası ve ciğerlerime saplanan o kuru öksürük. ev sahibi kapıyı yumruklayana kadar burası benim cehennemim. ve tanrı biliyor ya, kirası peşin ödenmiş en dürüst yer burası. ​daktilonun şeridi bitti, tıpkı cebimdeki bozukluklar ve gençliğim gibi. aynalardan kaçıyorum artık. çünkü orada duran herif; hiçbir kadının sevmeye tenezzül etmediği, hiçbir sokak köpeğinin yüzüne bakmadığı o yarım kalmış enkaz. sevilmek mi? o sadece filmlerde ve perdeleri çekili sıcak odalarda olurdu. bana ise hep son otobüsün kaçışı, soğuk çarşaflar ve bir kadeh daha koyarken titreyen parmaklar kaldı. ​pişmanlık dedikleri şey gece yarısı boğazına tıkanan bir parça safra. daha iyi bir adam olabilirdim belki... gömleğimi ütüler, bir kadının saçlarını koklar, ve her akşam aynı aptal işten eve dönerdim. ama ben sokakları seçtim, kaybedenlerin o sidik kokulu arka bahçelerini. ​şimdi bu leş gibi odadayım. duvardaki çatlaklara bakıp sırıtıyorum. hayat dedikleri koca bir şaka dostum, ve içkiyi bırakırsam espriyi kaçırırım diye korkuyorum. şerefe, hiç gelmemiş ve hiç gelmeyecek olan o aşka. -dante. #poem