borç çığlıklarımı duymayan insanların da gittiği işte geldi günün en sağır saati. sokaktaki o anlamsız uğultu çoktan kesilmiş, sadece buzdolabının sinir bozucu inlemesi var. bir de göğüs kafesimde taşıdığım o devasa çürüme. eskiden ellerime bakıp, bunlarla bir şeyler inşa edebilirim sanardım. şimdi masanın üzerinde duran ellerime bakıyorum; sadece dokunduğu her şeyi kirleten, yanlışlıkla bile olsa güzel olan ne varsa kırıp döken sigara ve ucuz içki içmekten başka işe yaramayan, berbat şiirlerin altına imzasını atan iki nasırlı, paslı işe yaramaz birer et parçası. ve ben bu ellerin sahibinden öyle iğreniyorum ki, bileklerimi kesmemek için dişlerimi sıkıyorum. çekmecede o küçük kavanoz duruyor. içindeki beyaz haplar, hayatım boyunca vereceğim en mantıklı karar olmak için sessizce bekliyor. bir bardak bayat suyla bütün bu rezilliği, bu utanç verici varoluşu yıkayıp atmak... temizlenmek, dünyayı da temizlemek çok kolay aslında. çünkü ben, yaşamasının bile topluma ziyan olduğu, nefesiyle havayı zehirleyen o lanet adamım. dünyanın bana hiçbir borcu yok. aksine, benim bu dünyaya sessizce, iz bırakmadan siktir olup gitme borcum var. -dante #poem